Irene Cécile - geknutsel

De Disketteweg

Irene Cécile — Sat, 04 Feb 2012 05:00:06 +0000

Zelfportretten in Galerie de Pieter

Irene Cécile — Fri, 03 Feb 2012 08:23:08 +0000

In de groepsexpositie “Zelfportretten” in “Galerie De Pieter” in de Breestraat van Leiden worden drie publicaties van mij geexposeerd:
- i’m fine (thanks)
- Souvenirs van niet gemaakte reizen (in samenwerking met Julia van den Broek)
- Spuuggeluidjes maken

Opening: vrijdag 3 februari om 19.00. Je bent welkom!

3 februari 2012 t/m 4 maart 2012, Galerie De Pieter, Breestraat 46 Leiden, za-zo van 13.00 tot 17.00 uur.

Joepie: het nieuwe nummer van Ground Magazine helemaal vól met mijn werk!

Irene Cécile — Wed, 01 Feb 2012 07:50:44 +0000

Groundmagazine #14:
“I am pleased to present this new issue of Groundmagazine.
Issue #14 will hold the work and text by Irene Cécile. She studied photography at the Royal Academy of Art in The Hague. Her work has been exhibited in the Dutch Photo Museum, the Designhouse in Eindhoven, GEM in The Hague, international photography festival Breda Photo and at the World Expo 2010 in Shanghai”

Blader erin op: www.groundmagazine.org

Blauwe lucht

Irene Cécile — Tue, 31 Jan 2012 11:52:09 +0000

Ik had een afspraak met een meneer. Een zakelijke afspraak. Hij wilde een website, ik kon hem maken. We praatten over de inhoud van de website, het menu en de kleuren.

Toen was hij even stil, keek uit het raam naar de lucht en zei:
- Waarom is de lucht eigenlijk zo blauw?

Daarna zei hij weer even niks. Een pauze. Ik dacht: misschien gaat hij iets zeggen over weerspiegeling of haalt hij er iets natuurkundigs bij, of gaat hij uitleggen hoe de lucht-molekulen in elkaar zitten en hoe onze ogen de goflengtes omzetten in hersensignalen.

Maar hij wist hoe het écht zat:
- Omdat je de zon anders niet kunt zien natuurlijk.

Expositie in Galerie De Pieter

Irene Cécile — Thu, 15 Dec 2011 14:39:23 +0000

Nieuw werk van mij als onderdeel van de groepsexpositie “eten” in “Galerie De Pieter” in de Breestraat van Leiden.
Opening aanstaande vrijdag (16 december) om 19.00. Je bent welkom!

15 december 2011 t/m 30 januari 2012, Galerie De Pieter, Breestraat 46 Leiden, za-zo van 13.00 tot 17.00 uur.

“een mooi jaar” 2012

Irene Cécile — Thu, 27 Oct 2011 06:47:18 +0000

Bestel hem in mijn winkeltje.

Irene Cécile — Sun, 23 Oct 2011 11:07:36 +0000

Nemo Discovery Festival

Irene Cécile — Fri, 23 Sep 2011 06:27:41 +0000

Vanavond!: een korte presentatie op het Nemo Discovery Festival.

Voor meer informatie: http://www.discoveryfestival.nl/

Irene Cécile — Tue, 13 Sep 2011 07:03:09 +0000

tel de ijsjes

Irene Cécile — Mon, 12 Sep 2011 06:17:12 +0000

Een agenda voor 2012

Irene Cécile — Wed, 07 Sep 2011 16:33:25 +0000

Omdat ik ook voor 2012 weer een agenda wil maken, ben ik benieuwd naar jouw mening. Zodat de nieuwe agenda weer zo goed en leuk mogelijk wordt.

Wat vind jij belangrijk aan een agenda? Wat wil je absoluut wel of absoluut niet? Laat het me weten, via het reactieveld of via email (irenececile@gmail.com). Alvast bedankt!

(De agenda die ik voor 2011 maakte zag er zó uit: )

Irene Cécile — Mon, 05 Sep 2011 10:00:28 +0000

Dankbaarheid

Irene Cécile — Thu, 01 Sep 2011 04:00:24 +0000

Ik droomde over Nico.
Nico gelooft in God. Tenminste, dat denk ik. Ik weet het eigenlijk niet eens zeker.

We waren op een borrel, en praatten over God en geloven. Een fijn los gesprek, alsof we het over boterhammen met pindakaas en banaan hadden. Ik stelde vragen, hij antwoordde. Dat was fijn.
Dat ik niet zoveel van God snapte vond hij niet erg.

Uiteindelijk stelde ik de vraag die ik al jaren had. De term ik op geen enkele manier begreep*. (* In mijn droom dan hè.) Ik dacht: dit is het moment, Nico weet het antwoord. Dus ik vroeg het.
Wat is “dankbaarheid” nou eigenlijk?

Zijn ogen begonnen te glimmen, blij als hij was met deze vraag. Want daar wist hij zéker wel een antwoord op.

Dankbaarheid, Irene. Dat zal ik je uitleggen.
Voel eens hoe je nu in je warme bedje ligt, terwijl je mij droomt. Je blote voeten, de schone dekens? Je vriendje naast je, de nachtbries die naar binnen komt? Dat je niets hoeft, dat je alleen maar een beetje hoeft te liggen en dromen? Dat je alleen maar hoeft te genieten van hoe het is en hoe goed het voelt?

Dát is dankbaarheid.

Irene Cécile — Wed, 31 Aug 2011 04:21:26 +0000

Irene Cécile — Tue, 30 Aug 2011 04:20:51 +0000

Irene Cécile — Mon, 29 Aug 2011 04:20:25 +0000

Irene Cécile — Sun, 28 Aug 2011 04:19:49 +0000

Zoek de geit

Irene Cécile — Sat, 27 Aug 2011 04:19:11 +0000

Irene Cécile — Fri, 26 Aug 2011 04:17:48 +0000

(foto in samenwerking met Julia van den Broek)

Irene Cécile — Thu, 25 Aug 2011 04:17:18 +0000

Gevonden op internet

Irene Cécile — Tue, 23 Aug 2011 05:15:19 +0000

Irene Cécile — Sun, 21 Aug 2011 08:14:35 +0000

Irene Cécile — Fri, 19 Aug 2011 11:49:09 +0000

Irene Cécile — Tue, 02 Aug 2011 20:00:54 +0000

Irene Cécile — Fri, 29 Jul 2011 14:13:44 +0000

Irene Cécile — Wed, 27 Jul 2011 06:36:51 +0000

Schemerbruggen – ansichtkaarten onder Leidse bruggen

Irene Cécile — Sat, 16 Jul 2011 10:35:25 +0000

Schemerbruggen Leiden (tm eind aug 2011) – 10 verschillende neem-mee-ansichtkaarten onder 10 verschillende bruggen in de binnenstad van Leiden. (“Spaar ze allemaal!”)

Onder de volgende bruggen zijn kunstwerken te zien:
(blauwe stippen: kunstwerken van anderen; rode stippen: ansichtkaarten van mij. Klik op de kaart voor een grotere versie)

Meer informatie op portal.leiden.nl. Een bootje huren is leuk bij bootjes en broodjes.

Het is een jongetje

Irene Cécile — Thu, 14 Jul 2011 06:39:39 +0000

Irene Cécile — Tue, 05 Jul 2011 07:07:55 +0000

Irene Cécile maakt websites

Irene Cécile — Tue, 28 Jun 2011 06:50:48 +0000

www.irenececilemaaktwebsites.nl

Irene Cécile maakt websites

Irene Cécile — Fri, 24 Jun 2011 14:12:38 +0000

Jongens, jongens! – had ik al verteld over mijn website-website?
Irene Cécile maakt websites heeft nu zélf ook een website.

Lekker mokken

Irene Cécile — Tue, 14 Jun 2011 12:43:17 +0000

Voor als ik zin heb om eens lekker te mokken.

Over de terroristen en de maan

Irene Cécile — Fri, 03 Jun 2011 13:50:02 +0000

Een paar dagen geleden belde twee dames aan. Mooie dames. Ze vroegen of ik terrorisme ook zo erg vond, en of ik het nou niet leuker zou vinden zónder. Ja, zei ik, dat lijkt me wel leuker.
Toen pakte ze een boek, ik denk dat het de bijbel was, maar ze noemde het psalmen.

Ze wees twee zinnen aan, en las die voor. De eerste zin was met dat de armen het beter zullen hebben, en dat er geen geweld meer zal zijn. (Daarmee bedoelde ze terrorisme, dat ‘terrorisme’ bleef ze maar herhalen, alsof er hier achter iedere boom een terrorist staat.) Eén zin heb ik onthouden, dat was deze: “In zijn dagen bloeie de rechtvaardige en grote vrede, totdat er geen maan meer is.”

Hoe lijkt je dat, vroeg de mooie dame toen. Lijkt je dat fijn?

Ik dacht razendsnel na, ik dacht: nu beslissen Irene, het lot van de wereld kan nú veranderen, als jij maar het goede antwoord geeft. Maar het was wel een moeilijke keuze: totdat er geen maan meer is? Toch heb ik toen “ja” gezegd. En heel snel een pennetje gepakt. “Moet ik ergens tekenen?” Maar zo werkte het niet. Ik kreeg twee tijdschriftjes over terrorisme en kindertjes met het syndroom van down (waarvan de meisjes, overigens, zonder uitzondering (alle zes, en hoe jong of oud ze ook waren) in het roze gekleed waren). Toen ik mijn boterhammen at heb ik een beetje gelezen. Ik dacht: misschien helpt dat.

Die avond was de maan er gewoon nog steeds. Net als altijd.
Daarom weet ik dat de terroristen er ook nog zijn.

Irene Cécile — Thu, 02 Jun 2011 08:19:26 +0000

Irene Cécile — Tue, 31 May 2011 05:00:53 +0000

Irene Cécile — Mon, 30 May 2011 07:58:15 +0000

Irene Cécile — Fri, 27 May 2011 04:00:20 +0000

HET NIEUWS – van donderdag 26 mei 2011

Irene Cécile — Thu, 26 May 2011 07:23:10 +0000

Vanochtend is een enorm intimiderend en machtig leger van hockey-mensen het land ingemarcheerd. Gezonde Hollandse jonge mannen en vrouwen met glimmende gebruinde gezichten en sterke gelaatstrekken. In verzorgde kleding, en met opklapbare hockeysticks in de linkerhand, kwamen ze op van die handige fietsen met een mand voorop als in een parade voorbij gestapt. Links-rechts-links-rechts. Daarnaast had ieder van hen nog een object bij zich; een schijnbaar onschuldig voorwerp (een appel, een wc-rolletje). Maar lieve mensen, lieve mensen, wees gewaarschuwd: schijn bedriegt!

Expositie Gouden Grijns

Irene Cécile — Wed, 25 May 2011 09:33:47 +0000

Ik werd genomineerd voor de Gouden Grijns 2011.

“De Gouden Grijns is een nieuwe jaarlijkse prijs, die wordt uitgereikt aan de grappigste foto van het afgelopen jaar. Het initiatief van de fotografen Roger Cremers en Merlijn Doomernik trok ruim inzendingen en de uitreiking van de prijs aan Hans Palmboom op 26 april haalde opvallend veel media.”

Mijn twee nominaties hebben niet gewonnen, maar toch: leuk is het wel.

En ook leuk: vanmiddag opent de expositie met alle foto’s – de prijswinnende en de 17 nominaties.
Als je langs wilt komen ben je van harte welkom!

Opening expositie Gouden Grijns: 25 mei 2011, 17.30
Café De Engelbewaarder, Kloveniersburgwal 59, Amsterdam
Daarna nog te zien t/m 20 juli 2011

Irene Cécile — Tue, 03 May 2011 05:00:44 +0000

bed
=
boot

Irene Cécile — Mon, 02 May 2011 06:27:12 +0000

Ik liep over een vogel
(per ongeluk!)

Hij was al dood
(maar toch.)

Muguet de mai

Irene Cécile — Wed, 27 Apr 2011 12:06:49 +0000

Ik wandelde wat rond, en kwam een oud mevrouwtje tegen.
Een oud vrouwtje met rimpels in haar gezicht, een hoed op haar hoofd en een kromming in haar rug.

Toen ze me zag werd ze enthousiast. Zal ik een bosje bloemen voor je plukken?, vroeg ze.
Ik kende haar niet, ik had haar nooit eerder gezien. De kromme rug begon verwoed te plukken.

Zo is het wel genoeg hoor, zei ik. Wat lief van u.
Maar ze plukte door. Muguet, zegt ze. Muguet de mai: dat staat mooi, dat ruikt lekker.

Nu staat er een bosje witte bloemetjes in een limonadeglaasje op de houtkachel.
Ze herinneren me. Aan het verwoed plukkende oude vrouwtje, hoe haar oude spikkelige handen de mijne vastpakten. Haar blik. En de liefde voor een vreemde.

Irene Cécile — Sat, 23 Apr 2011 09:39:47 +0000

Op mijn stoel lag een steentje, een heel klein steentje.

En terwijl ik het gedachteloos in tweeën spleet, om maar iets te doen, zag ik dat het een koetje was, een klein koetje met grote ogen en grote oren, op zijn dikke billen gezeten, zijn handjes naar me uitstekend, mama roepend.

Maar de handeling was al ingezet, en kon niet meer gestopt. En daarnaast een vaag realiteitsbesef: dit is geen koetje, maar een steentje.

Nu ligt er een onthoofd koetje naast mijn toetsenbord. Het roept geen mama meer.

Het spijt me zo.

Hondje in de “esta”

Irene Cécile — Fri, 15 Apr 2011 10:03:37 +0000

In de nieuwe “esta” (vanaf vandaag te koop) staat mijn hondje: joepie!

Laalala in Amsterdam

Irene Cécile — Thu, 14 Apr 2011 08:54:24 +0000

(Foto: Laalala (Marlous van der Sloot & Irene Cécile) met dank aan Denise van der Sar en Esmée!)

Toen de klei nog zacht was

Irene Cécile — Tue, 12 Apr 2011 14:34:26 +0000

We stonden samen om mij heen. Hij wees naar het lichaam dat daar stond, mijn lichaam: daar, daar moet een flink stuk af, en dat kan dan zo daar weer eraan. En dat daar, dat moet wat hervormd, wat kneden, wat extra erbij, en daar nog zo, en daar weer wat weg.
We stonden samen om mij heen. Hij had het talent te zien hoe de vrouwen er beter uit zouden zien. Vrouwen zijn mislukte kleipoppen, maar gelukkig is de klei nog zacht.
We stonden samen om mij heen. Hij vertelde hoe het beter kon, en ik knikte. Het ging niet om mij, het ging om schoonheid in het algemeen, ik dacht niet “ik wil niet” of “ik ben goed zoals ik ben” of “jamaar dat doet pijn” of “hee maar dat is wel míjn lichaam ja” of andere gedachten die mensen in zo’n situatie zouden kunnen hebben. Het was gewoon zo, hij had gelijk. Hij wist hoe vrouwen gekleid moesten worden en ik luisterde alsof hij een lezing over het heelal gaf. Het was mijn lichaam maar het zat niet vast aan mij, wat maakte het dan uit. Instemmend knikte ik, ja, ja, interessant, ja, jee, je hebt helemaal gelijk, het moet beter, het kán beter.
We stonden samen om mij heen. Ik was het met hem eens, hij had een visie waarvan je voelde dat het de ware was. Zo als mijn lichaam daar stond te staan, zo wáren vrouwen niet mooi. Het moest nodig anders, en de plekken die hij aanwees waren de juiste. Mijn lichaam moest herkleid, dat was bijzonder duidelijk ineens.
We stonden samen om mij heen, we trokken lijnen in gedachten, van hoe het beter zou zijn, naar de sterren zou rijken, en zo was het goed.

Ik zette thee, de man was weer vertrokken, ik dacht: wie was die man? Iemand die ik kende, een adviseur, een vriend, een vrijer? En ik dacht: wat wás er dan mis met mijn lichaam, en waarom was ik het zo met hem eens?

Alles weg, alsof het een droom was, maar het was geen droom. Geen man, geen klei, geen waarheid. Een vage herinnering, aan hoe hartgrondig ik het met hem eens was. Een vaag gemis, van de waarheid die ik nu kwijt was, en blijdschap dat het wel prima was zo, maar ook spijt, want wie weet hoeveel beter het had gekund als ik nog maar wist wie hij was, wat hij zei.

En toen leefde ik verder zoals ik altijd had gedaan, er veranderde niets. Dat was wel prima zo, maar ook een onbestemd gevoel van spijt. Maar ja, wat kon ik anders.

mijn lollie in mijn jaszak

Irene Cécile — Tue, 05 Apr 2011 04:00:46 +0000

Ik heb een lollie.
Een lollie in mijn jaszak.

Hij zit daar al een week.
En steeds als ik buiten loop
of in de winkel ben

voel ik:

aan mijn lollie in mijn jaszak
en me even heel gelukkig.

Irene Cécile — Thu, 31 Mar 2011 06:20:57 +0000

Het is logisch. Alles valt op zijn plaats.
Ik loop hier met een muntje, en wat de anderen doen kan niemand iets schelen.
Zo moet het zijn. Ik loop hier met een muntje en ze vragen zich af: wat zou hij van plan zijn, dat schooierig jongetje met die korte broek en nette schoentjes, wat zou hij van plan zijn met dat muntje, zou hij iets gaan kopen, een snoepje misschien?

Nou mensen, ik loop hier gewoon, weet ik veel.
We wachten het af, hou me in de gaten, we gaan het zien.

Irene Cécile — Wed, 30 Mar 2011 11:49:47 +0000

Olivia is anders

Irene Cécile — Mon, 28 Mar 2011 04:00:48 +0000

Ik was zwanger. Ze zeiden: trek je t-shirt uit dan kijken we even naar binnen. Ik lag op mijn rug en we keken naar zo’n scherm. We zagen wat bewegen: het was een meisje, ze was blond en zes jaar. Maar er was nog iets. Je zag het aan de gezichten van de zuster en de arts en de derde persoon waarvan we niet echt wisten wie hij was. Een jonge slungelige jongen met krullen, hij had ons een slap handje gegeven en zich voorgesteld als Martin maar heeft verder niets gezegd.

We keken elkaar aan, de vader en ik. We dachten: er is iets goed mis. En daarna keken we naar de arts en de zuster en ook maar naar de krullenjongen. Vertel het ons, hup, als het de waarheid is moeten we het weten.

Het kwam zelden voor, maar nu was het zover: zelden. De dokter legde het uit. Hoe je eigenschappen gemaakt werden door genen, en hoe iedereen genen had, en dat de vader en de moeder hun genen dan weer doorgaven en dat een kind daarom een kind van jullie is, maar dat er soms ook wel eens een foutje insluipt en dan is het nog steeds jullie kind maar is ze wel iets ánders.
“Anders”, zo zei hij het.

Kijk, zei de arts. Als je een lijn tekent van hoe sociaal-begaafd je kunt zijn: als je een lijn tekent (en hij tekende een lijn), dan zit iemand die sociaal euh, nou, laten we zeggen, totaal ónbegaafd is, híer.
Hij kraste wat op een lijn, schreef er een nul bij. Bang knikten we van ja.
Nou, en je raadt het al, zei de arts, hier zit dan het maximum. Vijf. De meeste mensen zitten ergens in de middenregio, jullie zitten daar net iets onder, twee komma vijftien en twee komma twaalf. En jullie kind, ik zeg het maar gewoon, is hoog-sociaal-begaafd. Bijzonder hoog. Bijna vijf.

Hij liet een stilte vallen, zodat de tijd even stil kon staan.

Toen ging hij verder.
Blablabla, moeilijk voor de ouders, zware opvoeding, burn-out, vaak tóch uithuisplaatsing, onveilige binding, blabla. Blablabla, één week, wettelijke periode abortus, blabla, moeilijke keuze, nogmaals, binnen één week, afspraak aan de balie.

We dachten dat het onmogelijk was, maar het was mogelijk. We maakten een keuze, en de keuze was Olivia. Ze is blond, zes, en ongeloofelijk sociaal begaafd. Ze maakt vrienden bij de vleet. We proberen een beetje mee te doen, schudden de ouders van haar vriendinnen de hand. Emotioneel is het zwaar, als ze in bed ligt trekken we de telefoon uit het stopcontact en zitten we ieder op onze eigen kamer. Uitgeteld. Clement is gestopt met werken, ik kom nog af en toe in de bibliotheek voor een half middagje. Een tweede kind is ondenkbaar.

Maar we willen graag kwijt, via deze weg, dat het een goede keuze was.
Lieve ouders, alle sterkte met jullie keuze.

Kies met je , dan kies je altijd

Irene Cécile — Sat, 26 Mar 2011 04:00:10 +0000

Irene Cécile — Fri, 25 Mar 2011 04:00:51 +0000

Irene Cécile — Thu, 24 Mar 2011 04:00:10 +0000

Ik zei iets, zij zei iets, en toen hadden we ruzie, ontzettende ruzie. Eerst wisten we nog waarom, namelijk om wat zij zei, en/of om wat ik zei, maar daarna wisten we het niet meer, maar hadden we ruzie, en gingen we daarom door. Het ging om alles, het ging om niets, en dat allemaal tegelijk, wisten wij ook veel. Het kookte, het woelde, een groot onoplosbaar probleem want wat was eigenlijk het probleem.
We dachten, ik haat je, jij onredelijke, en bijna was dat het einde. Maar ja, wat hadden we tegen onze vrienden moeten zeggen, we hadden ruzie maar ik weet niet meer waarover.

Dus toen stopten we dan maar, wat had het ook voor zin, snap jij het, snap ik het. Dus toen gingen we maar weer verder, met het leven. Met alles, met niets, en dat allemaal tegelijk, wisten wij ook veel.

Het was goed zo, niet geweldig, maar goed is goed genoeg, de rest is toch maar een sprookje.

Irene Cécile — Wed, 23 Mar 2011 04:00:38 +0000

Irene Cécile — Tue, 22 Mar 2011 04:00:01 +0000

Irene Cécile — Mon, 21 Mar 2011 04:00:31 +0000

Irene Cécile — Sat, 19 Mar 2011 04:00:38 +0000

Irene Cécile — Fri, 18 Mar 2011 04:00:06 +0000

Irene Cécile — Thu, 17 Mar 2011 04:49:30 +0000

Aanstaande zaterdag: workshop “Speelser Leven” in Oss

Irene Cécile — Tue, 15 Mar 2011 16:16:42 +0000

Aanstaande zaterdag geef ik een workshop “Speelser Leven”. Als je wilt ben je welkom!

Om te beginnen vertelt Irene over de achtergrond van haar project ‘Als je goed kijkt zitten ze overal’. Wat haar heeft geïnspireerd, wat de wetenschap over speelsheid bij volwassenen te vertellen heeft, en hoe ’spelen’ een manier van leven kan worden. En ook: hoe doe je dat eigenlijk, spelen?
Vervolgens gaan de deelnemers zelf aan de slag. Ze worden uitgedaagd met een speelsere blik naar hun eigen dagelijks leven te kijken. Wat kan er leuker, lichter, luchtiger, zonder toch je doel uit het oog te verliezen?

(Zaterdag 19 maart 2011, 14.30, Oss; kosten 15 € per persoon; laat het me even weten als je mee wilt doen, dan stuur ik je de exacte gegevens toe. irenececile@gmail.com / 06-36001150 )

Irene Cécile — Mon, 14 Mar 2011 08:34:48 +0000

Mijn vrouw had me verlaten, en daarom ging ik weg. Het huis uit, want anders had zij nergens om te slapen. Ik dacht: ik wel?, maar ik ging. Door de keukendeur, door de achtertuin, in het donker.

Het mocht niet, en daar hielden we ons aan, al jaren, maar nu moest ik wel. We woonden achter de dierentuin, om bij ons huis te komen moest je door het grote ijzeren hek met tekeningen van dieren en dan over kromme paden een lange weg langs kooien en hokken en houten deuren en dan uiteindelijk een soort onzichtbare heg door, en dan was je bij ons huis. Maar alleen tijdens openingstijden, een beetje door de dierentuin struinen voor negen en na zessen is verboden, en ook niet op maandag.
Het was woensdag, om drie uur ’s nachts, dat mijn vrouw me verliet en dat ik weg ging. Door de keukendeur, door ons rommelig achtertuintje, door het houten poortje, over het smalle paadje, door de soort onzichtbare heg, door houten deuren, langs de kooien en hokken. Langs de alarminstallaties, ieder moment vreesde ik dat ze afgingen, alle alarminstallaties tegelijk – een mens! – , maar dat gebeurde niet.

En toen klom ik over het grote hek met “welkom in dierentuin huppeldepup” en stond ik buiten, écht buiten, in het donker, midden in de nacht.

En ik wist het niet. Ik had geen idee.

Het hek over betekende het leven in. Ik wist niet van het leven. Ik had geen idee, en daar kwam ik toen ineens achter.

Daar ben ik nu, en ik weet het nog steeds niet. Ik sta hier, voor het hek van de dierentuin, in het donker. Er razen auto’s over de snelle weg, lichten en ijzer, soms even niet, maar dan is er de volgende. En ik weet niet, ik sta stil, ik kan geen stap. Ik bedenk wel dingen, ga gewoon naar rechts, maar dan denk ik ook: of naar links, of ik denk: ik moet een auto aanhouden en meerazen, naar verder weg.

Maar ik kan het niet, de gedachten tollen zo hard dat ze stil staan, en dat mijn lichaam niet anders kan dan niets. Er is zo alles, er is zo niets, zo onbegrensd zo afgesloten. Altijd en nooit op één moment en in één plaats. Hier gaat het eeuwig verder, zo, precies zoals nu, en hier houdt het op.

Leuke activiteit voor in het weekeind: maak je eigen iPhone-hoesje!

Irene Cécile — Fri, 11 Mar 2011 04:00:12 +0000

Irene Cécile — Thu, 10 Mar 2011 07:57:33 +0000

Irene Cécile — Wed, 09 Mar 2011 07:22:03 +0000

Irene Cécile — Tue, 08 Mar 2011 08:00:37 +0000

Metro lijnen kaart Thailand

Irene Cécile — Mon, 07 Mar 2011 04:00:27 +0000

Gratis! Als je belooft dat je ze verstuurt

Irene Cécile — Sun, 06 Mar 2011 04:00:35 +0000

Ook zo’n pakketje ontvangen? Ga naar mijn website, en klik op ‘winkeltje’.

Irene Cécile — Sat, 05 Mar 2011 04:00:14 +0000

Het verschil tussen ‘dood’ en ‘overleden’

Irene Cécile — Fri, 04 Mar 2011 04:00:56 +0000

Kijk zelf: ‘dood‘, ‘overleden‘.

Irene Cécile — Thu, 03 Mar 2011 04:00:26 +0000

Irene Cécile — Wed, 02 Mar 2011 04:00:46 +0000

(Foto: Irene Cécile & Julia van den Broek)

Irene Cécile — Tue, 01 Mar 2011 08:12:44 +0000

Irene Cécile — Mon, 28 Feb 2011 04:00:50 +0000

Irene Cécile — Fri, 25 Feb 2011 04:00:10 +0000

…

Irene Cécile — Thu, 24 Feb 2011 04:00:01 +0000

Irene Cécile — Wed, 23 Feb 2011 04:00:46 +0000

Irene Cécile — Tue, 22 Feb 2011 04:00:38 +0000

(Foto: Irene Cécile & Julia van den Broek)

Irene Cécile — Mon, 21 Feb 2011 10:20:30 +0000

Irene Cécile — Sat, 19 Feb 2011 04:00:26 +0000

Irene Cécile — Fri, 18 Feb 2011 04:00:08 +0000

Irene Cécile — Thu, 17 Feb 2011 04:00:32 +0000

(Foto: Irene Cécile & Julia van den Broek)

“Volle overtuiging” in gedichtenbundel

Irene Cécile — Wed, 16 Feb 2011 04:00:40 +0000

Leuk! Mijn gedicht “Volle overtuiging” staat in de gedichtenbundel “Dansen op de maat van het ogenblik” (uitgeverij Augustus, 2011).

Irene Cécile — Tue, 15 Feb 2011 04:00:13 +0000

ontbijt voor morgenochtend

Irene Cécile — Mon, 14 Feb 2011 04:00:03 +0000

Irene Cécile — Sun, 13 Feb 2011 04:00:22 +0000

Irene Cécile op Stukafest

Irene Cécile — Sat, 12 Feb 2011 04:00:59 +0000

Op donderdag 24 februari treed ik op bij Stukafest: het Studentenkamerfestival. Voorstellingen in kleine studentenkamers. Lekker dicht op elkaar gepakt.

Voor meer informatie, kaartverkoop en het programma moet je maar even op de website kijken.

…

Irene Cécile — Fri, 11 Feb 2011 10:56:07 +0000

Irene Cécile — Thu, 10 Feb 2011 08:39:35 +0000

Irene Cécile — Wed, 09 Feb 2011 08:22:21 +0000

Irene Cécile — Tue, 08 Feb 2011 08:45:50 +0000

Irene Cécile — Mon, 07 Feb 2011 08:34:37 +0000

Irene Cécile — Sat, 05 Feb 2011 04:00:17 +0000

Met mijn winkeltje gaat het goed

Irene Cécile — Fri, 04 Feb 2011 10:12:12 +0000

Irene Cécile — Thu, 03 Feb 2011 07:17:50 +0000

Irene Cécile — Wed, 02 Feb 2011 04:08:02 +0000

Ik schreef een brief. Een leuke boze brief. Hieronder een beetje.
De rest kun je lezen als je de hele brief hier downloadt (als pdf-bestand).

…

NS Klantenservice,
Postbus 2372,
3500 GJ Utrecht

Leiden, 3 november 2010

Geachte heer, mevrouw, Friezin,

Ik heb gelogen.
Ik heb gelogen.

(…)

En dan, tenslotte, is er natuurlijk het onrecht dat mij is aangedaan. Het geld dat u van mij gestolen hebt. En dat ik waarschijnlijk (“uit coulance”) wel weer terug krijg. Maar daar gaat het niet om. Nu gaat het om het onrecht.

(…)

Ik heb een nog niet ontdekte vorm van aangeboren onomkeerbare onkunde. Een soort dyslexie, maar dan met klokkijken.

(…)

Met je handicaps moet je leren omgaan, anders gaat alles mis.

(…)

Mag ik verdomme twee minuten te vroeg naar de trap lopen zeg.

En toen kwam de leugen.
De boze, boze leugen.
Zelfs de emotie klonk goed en geloofwaardig. Alsof ik me schaamde en het eerder niet had willen zeggen. Alsof het nog maar pas zo gekomen was, een vreselijk ongeluk waarbij mijn echtgenoot om het leven gekomen was. Zo klonk het.

(…)

Graag uw reactie.

Met vriendelijke groet,

Irene.

Irene Cécile — Tue, 01 Feb 2011 04:00:03 +0000

Irene Cécile — Mon, 31 Jan 2011 04:00:25 +0000

(Foto: Irene Cécile & Julia van den Broek)

Irene Cécile — Sun, 30 Jan 2011 04:00:52 +0000

(Foto: Irene Cécile & Julia van den Broek)

Irene Cécile — Sat, 29 Jan 2011 04:00:30 +0000

(foto: Laalala)

Irene Cécile — Fri, 28 Jan 2011 04:00:44 +0000

(Foto: Irene Cécile & Julia van den Broek)