Ik heb een talent

 

Ik heb een talent. Niet zomaar een talent, maar een uitzonderlijk talent.

Dat ik een talent had, merkte ik toen ik vijf was. Ik had ponypaardjes maar geen kleertjes (te duur, te lelijk, vond mama). Ik had stofjes maar kon nog niet naaien. Jurkjes en sokjes maakte ik met stof en plakband.

Dat ik een uitzónderlijk talent had, merkte ik toen ik toen ik twaalf was. Ik geloofde niet meer in Sinterklaas en mocht samen met mama alle kadootjes inpakken. Met kadopapier van de WigWam en plakband van de plakbandautomaat. 
Het plakken ging bij mij veel beter dan bij mama.



Ik dacht er een tijdje niet meer aan, ik dacht dat het niet belangrijk was. 
Maar zojuist had ik één-en-veertig plakbandjes nodig, in de lengte van de achterkant van een Cd-hoes: 11,7 centimeter.

Kijken naar de CD-hoes is genoeg. Kijken, en trekken aan het plakband. Hup. Precies 11,7 cm. Pre-cies.

Ik heb een uitzonderlijk talent. Plakband-lengtes tot op de millimeter nauwkeurig uit het automaat kunnen trekken. Fan-tas-tisch. Ik ga mijn CV bijwerken. Dat werd weer eens tijd.