Horror-film

 

Behalve al het andere wou ik ook nog filmer worden.

Niet een echte hollywood, o nee: gewoon. Een film van tien minuten is genoeg. En nu bedacht ik een horror-film van anderhalve minuut. Op de kaft komen geen groene ogen. Op de kaft komen gewone huizen.

De film begint met de gewone huizen van de kaft. Het is avond, maar licht genoeg om de kijker geen angstaanjagend gevoel te geven. (Gewoon, huizen, denkt hij.)

Het is stil. Gewoon, huizen. De stilte duurt lang. (Sommigen vervelen zich al.)
Dan komt er lawaai. Kgraa, grkaa, kwgaa. 
Steeds in groepjes van drie krijsen is er lawaai. Dan houdt het weer even op.

Links in het beeld verschijnt iets. Het glijdt langs de huizen. De wereld rimpelt. Kgraa, grkaa, kwgaa. (De mensen in de bioscoop gillen, de mensen thuis schrikken gewoon. Een oude vrouw morst thee op haar tapijt. Anderen zetten de tv uit. Dit moet toch werkelijk iets heel vreselijks zijn. We willen ook nog slapen vannacht.)

De wereld rimpelt. Maar wat is het?

Voor wie beter kijkt wordt het duidelijk. Een eend. Een eend op zijn kop, glijdt door de wereld. Over de sloot.

(Aftiteling.)